Gönül İstiyorki ....

Gönül istiyorki, bütün her şey kendi doğallığında kalsın.

Gönül istiyorki, yeşil kendi yişili, Mavi kendi mavisi, Sarı kendi sarısı olsun.
Gönül istiyorki, çiçekler, ağaçlar, böcekler, hayvanlar kendi dünyalarında büyüsünler, varolsunlar.
Gönül istiyorki, gittiğimizde gördüğümüz her güzel, gördüğümüz gibi kalsın. Bir daha ki gelmede görmede yine aynı güzelliği görelim.
Ancak, Gönül İstiyor da !

Biz ne yapıyoruz? Bizim yaptığımız gönlümüzün istediğini yıkmak,
Bizim yaptığımız gönlümüzün isteyeceğini de yıkmak.

Niçin Yapıyoruz.
Belki dersinizki geçim dünyası, cahillik, çıkar  ne derseniz deyin artık.

Bazen diyorum ki şu medeniyet dedikleri araba yolları keşke her yere gitmese. Sarmasa dağı taşı sarmaşık gibi. Delmese tepeleri, ormanları. Hele yaylaları.
Çünkü nereye yol gittiyse oraları hep yıkmış, yakmış, yoketmiş ve bütün güzellikleri alıp götürmüş.

Şimdi sorarsınız tabi i yol mu kusurlu diye? Tabiki hayır.  
İşte gönlümün istemediği şey... Eeee gönül bu ne edersin.

Bu satırları Yavuz Köyüne Aydın Köyünün tepesinden baktığımda hissettiklerimdi.

Kalın sağlık ve esenlikle...